Home     Biografie     De verleider van Damascus     Media     Agenda     Oxfam     Contact

 

Toen rinkelde een telefoon. NRC


Als migrant zoek je vooral mensen die je oude vrienden kunnen vervangen. Iemand met wie je je innerlijkheden kunt delen. Sinds mijn komst in Nederland, hield ik niet op met het zoeken naar een alternatief voor Iman. Met haar deelde ik mijn eenzaamheid. We hadden geen gemeenschappelijke belangen, noch gelijke ideeën. Iman was het bewijs dat ik onvoorwaardelijk van een ander kon houden. Al zag ik haar het afgelopen decennium eens in de zoveel jaar, ik was geen moment alleen.
Ik maakte voor haar verschillende Emailaccounts, een skypeaccount en een facebook account , maar het lukte haar niet een keer in te loggen. Dankzij haar onhandigheid beperkten we ons tot een briefwisseling, de meest ouderwetse manier van communiceren. Tot twee jaar geleden toen de burgeroorlog oplaaide in Syrië. Ik stuurde haar mijn rode E1190 mobiele telefoon. Ik moest haar makkelijker kunnen bereiken. Vaak nam ze op en dan zei ze nog voordat ze groette: ik leef nog. Ze zou tweeëntachtig worden, verzekerde ze me voordat ze ophing. Om een onduidelijke reden betwijfelde ik dat.